dairytoon04:ความตาย
posted on 08 Feb 2008 18:18 by manmercy in mydairyความตายน่ะ ....
สำหรับผม...
...
ทุกๆคนล้วนเกิดมาก็ต้องตาย ... ไม่มีผู้ใดที่เกิดมาแล้วหนีรอดความตายไปได้ ...
มันเป็นวัฎจักร ... ของปลาใหญ่ที่จะต้องกินปลาเล็ก ...
มนุษย์ ... เป็นสิ่งมีชีวิตที่ยกย่องตนเองว่าเป็นสัตว์ประเสริฐ ... ตรงไหนมิทราบ?
มนุษย์ ... ทุกๆคนย่อมทำบาปตั้งแต่แรกเกิด
บาป ... คือความผิด ... ที่มีอยู่ในทุกๆศาสนา
แล้วเราตายไปแล้วไปที่ไหนล่ะ ... คุณเคยถามตัวเองบ้างไหม?
สวรรค์ ... หรือ ...นรก
สวรรค์ต่างคนต่างกล่าวว่า ... มีความสุข ... ผู้ที่ทำดีจึงไปได้ ...
นรก ... คือ ผู้ที่ทำบาปไว้มาก ต้องไปชดใช้กรรม ... เป็นโลกแห่งความทรมาณ
.....................
...............
..........
Death Memory
Life note
ความทรงจำสีจางๆ
"ความตายไม่ใช่เรื่องน่ากลัวหรอก ... มันเกิดขึ้นกับทุกๆคน" มีคนบอกฉันว่าอย่างนั้น
มันเป็นคำที่ฉันไม่มีวันลืมไปชั่วชีวิต
ฉันเดินอยู่บนทางสี่แยกไฟแดงก่อนจะถึงอนุสาวรีย์สามกษัติย์
ที่นี่คือเชียงใหม่ เป็นจังหวัดที่มีความเย็นตลอดปี ไม่ใช่สิ นั่นมันอดีต...
ปัจจุบันตอนกลางวันมันร้อนยิ่งกว่าเมืองไหนๆ รถราก็ติดมากมาย...
ขโมย การปล้น ข้าราชการ โกงกินบ้านเมือง สิ่งแย่ที่จะตามมานั้นยังมีอีกมากมาย...มากกว่านี้อีก
ฉันเดินไปเรื่อยๆ ไม่รู้ว่าจะไปหยุดอยู่นะที่ใด ฉันไม่มีที่อยู่อาศัย และ แหล่งพักพิง
ตัวฉันไม่ต้องการปัจจัยทั้ง 4 ตัวฉันไม่ต้องการคนรักหรือเพื่อน ฉันไม่ต้องการแม้แต่อากาศหายใจ
ฉันเป็นใคร .....?
คำภามน่าเบื่อหน่ายเกิดขึ้นในหัวของฉันซ้ำซากอย่างน่าเบื่อ...และ น่ารำคาญ...
ฉันอยากจะตายๆไปซะ ... แต่ ... ตายมันก็น่ารำคาญ ......เช่นกัน
ฉันเดินไปเรื่อยๆรอบเมืองเชียงใหม่ แม้แต่ในยามค่ำคืนเช่นนี้ ทุกคนยังเขียนสมุดไม่เลิก
ทุกคนเกิดมามีสมุดเสมอ มันขึ้นอยู่กับว่า ... เธอจะจดอะไรลงไปในสมุดได้มาก หรือ น้อย
แสงไฟยามราตรีที่ประดับประดาอย่างสวยงาม ท่ามกลางคืนที่หนาวเหน็บ ...
ฉันหยุดยืนอยู่หน้าร้านสะดวกซื้อชื่อดังแห่งหนึ่ง .... ฉันเห็นคนที่ไม่จดสมุดแล้ว
เขานอนนิ่ง ..... ไม่ยอมเขียนอะไรลงในสมุดเลย
ฉันเดินไปหาเขา ... และ ทักทาย ทว่า ... เขาไม่ทักตอบฉันเลย
เขาเอาแต่นอน ... นอนอ่านหนังสือพิมพ์อยู่อย่างนั้น ...
ฉันมองเขาด้วยความแปลกใจ ... สมุดของเขาหายไปไหน ?
"อา ...."
ฉันเห็นแล้ว ...เห็นสมุดของเขาแล้ว แต่ ...มันฉีกไม่มีชิ้นดีเลย ...
...ใช่แล้ว ....
ซักวันหนึ่งสมุดของทุกคนก็ต้องฉีก และ เหี่ยวย่นบุพสลาย.... มันไม่มีทางอยู๋ไปตลอดกาล...
แม้จะรักษาให้มันคงสพาภตราบเท่าใด มันก็ต้องบุพสลาย.... ไม่มีใครสร้างสมุดอื่นที่เหมือนกันไม่ผิดเพี้ยนขึ้นมาได้...ไม่มีทาง
ฉันถอยออกมา และ ออกเดินต่อไป...
ฉันต้องสดุดหินหลายต่อหลายครั้ง ...
ฉันต้องออกเดินต่อไป มันไม่มีวันหยุดได้... ตราบที่จนกว่าสมุดชั้นจะพังทลาย
...ฉันจึงจะได้พักซักที...
คุณเคยคิดว่าเหนื่อยบ้างไหม? ... ฉันก็เหนื่อยเช่นกัน ...
บางครั้งชั้นก็ไม่อยากเดินแบบนี้ต่อไป ..... ฉันอยากจะฉีกสมุดของตัวเองทิ้งเหมือนกัน ...
"บ๊ายบาย" ฉันกล่าวลาผู้ที่พักหยุดจากความเหน็ดเหนื่อย
..... เขาเหนื่อยมาพอแล้วสินะ รึว่า บางทีเขาอาจจะไม่ต้องการฉีกสมุดตัวเองก็ได้...แต่ใครจะไปรู้ว่าสมุดจะถูกใครฉีกไปเมื่อไหร่ .....
ฉันออกเดินไป...
เขายังคงนอนอยู่อย่างนั้น...
นอนท่ามกลางถนนสายหลัก ... นอน ... อยู่อย่างนั้น
THE END
ง่า...ข้างบนนี้เป็นฟิคชั่นหักมุมครับท่าน แต่ใครอ่านเก็ตไม่เก็ตก็แล้วแต่ แต่ผมพยายามแฝงแง่คิดอะไรเล็กๆน้อยเอาไว้เผื่อจะเป็นประโยชน์บ้าง ถ้าใครไม่ชอบอะไรแบบนี้ก็ขอโทษจริงๆด้วยนะครับ แฮะๆ(ส่วนภาพเลือดนั่นมีรูปเบาหวิวแล้วน้าหาเจอป่ะ!?)
ผมลองวาดตัวมาสคอตกะเขามั่งเห็นมีกันเยอะแยะเลย เอามาแปะๆ
เน่ามั๊ยฮะ แฮะๆๆ ใช้เมาส์วาดนี่ยากจริงๆเลย
อัพช้าหน่อยนะครับ เพราะว่าไปเข้าค่ายมา (ค่ายแสนรันทด)
แสนรันทด
แสนรันทด
แสนรันทด
ดดดดด
ดดด
ดด
ด
.
.
.
ไม่ไหวเลยครับไม่อยากจะเล่า เลย (T^T)
เอาล่ะครับ เอาเป็นว่าขอให้ทุกๆคนโชคดีตลอดปีตลอดศกนะครับ บ๊ายบาย!!!
ปล.ส่งท้ายด้วยอ๊อดคอมปานีฟิคชั่นที่กะจะใช้แต่ไม่ได้ใช้เพราะล่มไปแล้ว(ในNCT)
edit @ 10 Feb 2008 19:32:21 by Mr.manmercy
#1 By sebin_เซบิน on 2008-02-08 20:45