VANILA บันทึกลับ:วานิลา

posted on 10 Oct 2009 16:52 by manmercy in mydairy

(อาจจะไม่เข้ากะเทศกาลซะหน่อย แต่บทความนี้เขียนไว้นานแล้วล่ะนะฮะ อิอิ)

~วาเลนไทน์ใครว่าต้องช๊อคโกแล๊ต

ก็เค้าจะเอาสีขาวๆอ้า~

หมายเหตุ:เรื่องทั้งหมดนี้ผมคิดขึ้นเพราะ เจ็บฟันจากช๊อคโกแล๊ตแม่สาย ความเซ็งล้วนๆครับ

-----------------------------------------------------------------------

+ + ผมไม่รู้ว่าผมเป็นใคร...

ผมไม่รู้ว่าผม มาอยู่ตรงนี้เพื่ออะไร...

และมาอยู่ตรงนี้เพื่อใคร.....

"........"

"....."

"..."

จนถึงวันนี้...

วันนี้ทำให้ผมมีชีวิตนี้ขึ้นมาได้...

เพราะขนมสีขาวที่วางอยู่ตรงหน้า...

#####

14 กุมภาพันธ์ : วันวาเลนไทน์

"วานิลา..."

เสียงเด็กผู้หญิงเอ่ยขึ้นเบาๆ อย่างแปลกใจ

"ฉันเอาให้น่ะ รับไว้สิ"

ผมเอ่ยปากกับเด็กผู้หญิงในชุดเครื่องแบบนักเรียน
ผมสีน้ำตาลของเธอยาวจรดเอว มันสะท้อนแวววับกับแสงอาทิตย์สีส้มยามเย็น
ดวงตาสีฟ้าที่เป็นประกายของเธอ มองผมอย่างสงสัย

บรรยากาศยามโรงเรียนเลิกแล้ว เธอกลับช้าแต่ก่อนผม ผมมักนั่งคุยกับเธอเสมอๆ

เพื่อนๆกลับกันหมด ช่างโรแมนติกจริงๆ
ผมคิดว่า วันวาเลนไทน์ มันช่างวิเศษณ์

แต่ช๊อคโลตดันหมดร้าน เวรเอ๊ย...

....
ดวงตาของเธอเหมือนมองทะลุเข้าไปในจิตใจของผม
เธออาจจะมองออกทุกอย่าง...

ของที่ผมมอบให้ มันเป็นขนมชิ้นแรกที่ผมมอบให้เธอ สีของมันมีสีขาว
รสชาติหวาน และ กลมกล่อม

"กินแล้วแปรงฟันด้วยล่ะ ไม่งั้นเจ็บฟันไม่รู้ด้วย!" ผมบอกเธอไป

"ที่เจ็บฟันเพราะโดนเธอต่อยรึเปล่า?"

"เฮ่ย! บ้า.."

"ขอบใจนะ แต่...ปกติไม่เคยให้นี่" เธอเอ่ยและมองหน้าผมที่แดงจัด

"ก...ก็ไม่มีอะไรนี่" ผมตอบไปอย่างขัดๆ

"ปกติเขาให้ช๊อคโกแลตกันไม่ใช่เหรอ"

"ชะ...ช่างเถอะน่า!"

"เขินล่ะสิ ฮิฮิ"

"...." ผมพยายามหลบหน้าเธอ แต่เธอ ก็เดินมาดักรอข้างหน้าผม

เธออาจมองออกทุกอย่างจริงๆ...

"หลบหน้าเราทำไมล่ะ?"

"ปล่าวนี่"

"เธอมีแฟนรึยัง?" ผมถามเธอด้วยความอายสุดชีวิต

"ทำไม...จะจีบเหรอ?"

"...."

เธอถามด้วยคำถามที่ผมไม่รู้จะเอาคำตอบมาจากไหน

เธอยังคงหัวเราะอยู่อย่างนั้น...

ผมวิ่งหนีด้วยหน้าที่แดงสุดฤทธิ์

โดยที่ผมมารู้ทีหลังว่าควรจะตอบคำถามนั้นไป
....
เพราะ ผมอาจจะได้เห็นเธอยิ้มเป็นครั้งสุดท้าย

######

15 กุมภาพันธ์

ผมเดินมาโรงเรียนด้วยความระแวง
ตลอดทางที่ผ่านมาผมเหลียวซ้ายมองขวาตลอดทาง...

"เฮ้อ.......ค่อยยังชั่ว"

ผมถอนหายใจในสิ่งที่ไม่ควร
ผมระแวงมากเกินไป...ระแวงว่าเธอจะเข้ามาทักทาย

แต่ลึกๆในใจแล้วผมยังคงอยากจะเห็นภาพรอยยิ้มของเธอ...
อยากจะเห็นภาพที่เธอกินวานิลาของผม...

ภาพที่มันไม่มีวันเป็นไปได้อีกแล้ว...

ผมเดินผ่านร้านหนังสือ และ หยิบหนังสือพิมพ์ร.ร. ตามปกติ
....
โดยไม่รู้เลยว่า ผมไม่ควรจะหยิบมันขึ้นมา

"ไม่จริง"

ผมอุทานออกมา ก่อนที่จะทรุดตัวลงกับพื้นอย่างไม่เป็นท่า

ผมไม่นึกมาก่อนว่า มันจะเป็นประโยคที่ถาโถมเข้าใส่ชีวิตของผมรุนแรง
และมีผลต่อผมมากขนาดนี้...

ผมไม่คิดว่าผมจะสามารถรับสิ่งต่อมาที่จะพุ่งเข้าหาชีวิตของผมได้
ในใจของผมตอนนั้นมีเพียงความหลังที่ทะลักออกมาเหมือนเขื่อนพัง

.....ความหลังที่ทะลักออกมา.....

"เด็กหญิง 14 ฆ่าตัวตาย ล่อรถบรรทุก เกลื่อนกลางถนน "

ประโยคจากหนังสือพิมพ์รร. ยังคงซ้ำไปซ้ำมาในหัวของผม
แม้ผมจะรู้ดีว่าสื่อของโรงเรียนเขียนได้โหดร้ายเสมอ ...
แม้ผมจะคิดว่านี่ต้องไม่ใช่เธอ...

"เชี่ย....คิดมากน่า เอ๋ย ไม่มีทาง"

แต่ความจริงก็คือความจริง.....

เมื่อด้านล่างของหนังสือพิมพ์ มันคือรายนาม นร. ของโรงเรียน
ผมค้นแล้วค้นเล่าถึงชื่อเธอ...
....แต่

...หายไปแล้ว ชื่อของเธอไม่มีอยู่ในรายชื่อ นร. ของโรงเรียน...ไม่มีในหนังสือพิมพ์

".........."
"......."
"...."

ไม่มีคำพูดใดที่จะออกมาอีก ...มันไม่มีคำพูดที่จะอธิบายถึงความปวดร้าวที่ผมได้รับ
ความทรงจำของผม ทั้ง 6 ปีที่ผมแอบมองเธอไกลๆ...เป็นเพื่อนกันมาโดยตลอด

ทั้งๆที่เธอเปิดใจให้แล้วแท้ๆ...ทั้งๆที่จะได้คบกันอยู่แล้ว!

ทำไมเธอถึงฆ่าตัวตาย บอกสิว่ามันไม่จริง...!!!

######

3 ปีถัดมา...31 พฤษภาคม

ผมยังคงนั่งอยู่ที่หน้า รร. แม้จะออกจากโรงเรียนมานานมากแล้ว

เหตุการณ์วันนั้น ผมไม่ได้ไปโรงเรียนอีกสามวัน สามวัน...
สามวันที่ผมออกตามหาเธอ ผมแทบเป็นบ้า..ในตอนนั้น ผมแทบเป็นบ้าจริงๆ

แม้สื่อของโรงเรียนจะออกมาชี้แจง ว่าเธอมีปัญหากับทางบ้าน...ทั้งๆที่ผมรู้แบบนั้นอยู่แล้ว
ผมก็ยังอาละวาดในโรงเรียน...
ทำตัวขวางโลก.....

เกเร...ริเสพยา...บุหรี่...เหล้า

ดีหน่อยตรงที่มีหนุมานติดหลัง เลยรอดจากการทะเลาะวิวาทตามภาษาวัยรุ่น

วาเลนไทน์ สามครั้ง สามปีที่ผ่านมา ผมได้แต่นั่งเช็ดน้ำตา ทำตัวแปลกแยกสังคม

สาวๆเข้ามาก็เมิน ถึงจะโดนหาว่าเป็นตุ๊ดอะไรก็ช่าง แต่ผมไม่เอาอ่ะ วาเลนไทน์จึงได้แต่ขับรถซิ่งไปกับพวก
ผมเสียใจ ทั้งๆที่รู้ว่าไม่ควรเสียใจมากขนาดนั้น
แค่รู้ว่าผมเป็นเด็กกำพร้า เลย ไม่ห่วงตัวเอง...

ผมไม่เคยโทษเธอ เพราะผมผิดเองที่ทำใจไม่ได้...
ทั้งๆที่ ไม่ควรเสียใจขนาดนี้...คุณอาจจะไม่รู้

ว่าการรักใครสักคนสุดหัวใจขาดดิ้นมันเป็นยังไง!!

มันอาจจะดูเวอร์มาก แต่...
คุณอาจจะไม่รู้ว่ามีหลายอย่างที่เปลี่ยนชีวิตผมให้เป็นอย่างนี้

ตอนนี้...

ผมไม่รู้ว่าผมเป็นใคร...

ผมไม่รู้ว่าผม มาอยู่ตรงนี้เพื่ออะไร...

และมาอยู่ตรงนี้เพื่อใคร.....

"........"

"....."

"..."

ทว่า... วันนี้ วันเกิดของผมที่ไม่มีใครสนใจ

ซองสีขาวที่กล่องจดหมายหน้าห้องเช่าของผมกลับมีห่อของเล็กๆใส่อยู่

จนถึงวันนี้...

วันนี้ทำให้ผมมีชีวิตนี้ขึ้นมาได้...

เพราะขนมสีขาวที่วางอยู่ตรงหน้า...

"วานิลา..."

ผมแปลกใจมากกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า

มันเป็นขนมสีขาว ที่ถูกห่อด้วยซองสีขาว
รสของมันหวาน...และ กลมกล่อม

มันเป็นอันเดียวกันกับที่ผมซื้อให้เธอ...

พร้อมกับซองสีแดงที่ติดมาด้วย...ผมค่อยๆคลี่มันออกมา

"สุขสันต์วันเกิด จ๊ะ!"

วินาที่นั้น...น้ำตาของผม หยดลงบนการ์ดสีแดง ....
น้ำหมึกของชื่อคนๆนั้นได้จางหายไป...
มันเป็นอะไรที่ผมไม่เคยคาดคิดมาก่อนจริงๆ....
น้ำตาของผมมาอีกเป็นระลอก....ระลอก...
ผมควบคุมมันไม่อยู่...
และเมื่อผมหันกลับไปหาเจ้าของจดหมายสุดวิเศษนั่น

ที่นั่น หน้าห้องนั้น เธออยู่หน้าห้องผมจริงๆ!

....มันเป็นอะไรที่วิเศษ สำหรับผมมาก......วิเศษจริงๆ
เธอเปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่ใบหน้าของเธอยังคงน่ารักสดใสในสายตาผม

ผมไม่รู้ว่าเธอชื่ออะไร...
ผมรู้แค่ว่า ต้องเป็นเธอแน่นอน
หน้าตาของเธอยังคงน่ารักและแจ่มใส
เธอดูเติบโตขึ้นมาก ผมของเธอซอยสั้นจากเดิมเล็กน้อย
ดวงตาสีฟ้าของเธอจับจ้องมาที่ผม...

"เธอมองฉันออกจริงด้วยสินะ..."

ปากสีชมพู ของเธอ เอ่ยขึ้นช้าๆ

ผมเหลือบมองชื่อที่ติดอยู่กับชุดนักศึกษาของเธอ น้ำตาผมพลันทะลักออกมาอย่างห้ามไม่ได้

""กินแล้วแปรงฟันด้วยล่ะ ไม่งั้นเจ็บฟันไม่รู้ด้วย~!"

"ไอ่เชี่ย เปลี่ยนชื่อก็ม่ายบอก!!"

ผมซัดหมัดเข้าที่ปลายคางของเธอ หนึ่งจอก....
The End

ต่อมา...

หลังจากนั้นผมสอบเข้าวิลัยของเธอ แม้ว่าจะ ตามเธออยู่ 3ชั้นปี แม้ว่าเธอจะมีแฟนของเธอแล้ว แต่เมื่อฟ้าดินยังไม่สลายในสายตาผมเธอยังคงงดงาม ผมจะตามจีบเธอตลอดไป

(หวังแฮบเธอ)

THE END (จริงๆนะ)